Een compliment geven: drie tips

1.    Zorg dat je compliment gemeend is

Niks zo vervelend als een compliment dat niet oprecht is. Als complimenten worden gegeven om iets van een ander gedaan te krijgen, kan dat zelfs een negatief effect hebben*. Wil je een en ander versterken? Zorg dan dat je compliment gemeend is.

2.    Maak het concreet

Hoe concreter je compliment, hoe betekenisvoller het wordt. Beschrijf de situatie, benoem het gedrag van de ander en het effect daarvan op jou. De essentie is om je te richten op gedrag. Dus: wat heb je dat punt mooi verwoord in de vergadering, het werd meteen helder voor mij. In plaats van een simpel ‘goed gedaan’.

3.    Houdt rekening met de ontvanger

Er wordt weleens geadviseerd om een compliment te geven in een groep. Zo merkt iedereen dat je het werk van deze persoon waardeert. Niet iedereen houd er echter van om in de spotlight te staan. Zorg daarom dat het moment en de manier waarop je het compliment geeft zijn toegesneden op de persoon.

*Punished by rewards van Kohn 1993

Regisseer je eigen applaus

Zonder applaus geen carrière. Betekent dat dat je moet blijven wachten tot erkenning zich spontaan aandient? Als je pech hebt moet je er lang op wachten. Gelukkig zijn er manieren om het heft in eigen hand te nemen en je eigen  applaus te regisseren.

De inspiratiesessie over invloed vanuit kracht stond 15 februari 2013 in het teken van zichtbaarheid. Centraal staat de vraag: ‘hoe ben je zichtbaar en blijf je tegelijkertijd bij jezelf?’. Dat kan een lastig dilemma zijn als je geen haantje de voorste bent of juist wel bescheiden. Je wilt wel dat je talent herkend wordt, maar niet dat je spontaan borstklopperitus krijgt.

In de podiumwereld is het heel gewoon om je eigen applaus te regisseren.

Je applaus over laten aan anderen kan tot vervelende situaties leiden. Na afloop van het congres vergeet men je te bedanken.  Of krijg je als ‘girl’ van de organisatie een mandje met allerlei tierlantijntjes, waardoor je inhoudelijke bijdrage dreigt onder te sneeuwen.  Het ergste is nog als je hele inzet en expertise niet worden gezien.

In de podiumwereld is het heel gewoon om je eigen applaus te regisseren. Het geeft een ongelukkig gevoel als bij het slot het bloemetje ontbreekt. Daarom worden daar afspraken over gemaakt. Joop van den Ende heeft bij het einde van de première de band met applausmuziek al klaar staan, net als de bloemen, vertelt een deelnemer aan de sessie.

Wil jij jezelf niet op de borst kloppen? Laat anderen het voor je doen.

Afspraken maken over het bedanken blijkt tot mijn verassing heel normaal. Bij congressen wordt het opgenomen in het protocol. Een mannelijke collega van een lid van de denktank schroomde niet om aan een ander te vragen hem goed te bedanken aan het einde van het congres. Het was gewoon een taak om te verdelen.

Tijdens de bijeenkomst kwamen ook andere strategieën voor zichtbaarheid aan de orde. Zo had één deelnemer een coryfee in het veld op het oog, die van haar boek moest weten. Ze stuurde hem een hoofdstuk toe en vroeg hem om advies. Een elegante manier om hem op de hoogte te brengen. Een andere deelnemer vertelde over een Amerikaanse schrijfster die slecht is in zelfpromotie. Ze besloot om het niet zelf te doen, maar anderen te vragen om haar te promoten als ze haar boek mooi vonden en beloofde hen een tegenprestatie.

Tot slot

Applaus heb je nodig om zichtbaar te worden en kansen te krijgen. Je hoeft niet te blijven wachten tot anderen jou spontaan waarderen. Je kunt er ook zelf de hand in nemen, zonder meteen aan overdreven zelfpromotie te doen. Simpelweg in het protocol van het congres opnemen dat je wordt bedankt of enthousiastelingen vragen om je werk te promoten kan al heel veel helpen. 

twitter-widget.com