Doelen stellen of met de stroom mee: hoe balanceer je tussen (carrière)planning en openstaan voor wat er op je af komt? Uitkomst denktank 18 december 2012

Prof. Iteke Weeda vertelde in mijn interview met haar dat zij nooit actief aan carrièreplanning heeft gedaan. Ze had een enorme drive om projecten te doen en zorgen maken dat deed je om zaken in de prive-sfeer, relaties en later kinderen. Terugkijkend kan ze wel lijnen zien, maar die heeft ze niet zo gepland. Hoe zit dat dan met doelen stellen? Haar lezingen combineert ze vaak met een man die na haar vertelt over een resultaatgerichte aanpak. Naast het Yin met de stroom mee gaan, kan de Yang kant van doelen stellen van nut zijn. Belangrijkste kanttekening die ze had was om niet te strak vast te houden aan je doelen. Wordt je geen hoogleraar, dan ben je zo vreselijk teleurgesteld.

Drive

Een missie, ideaal of behoefte als doel stellen en kijken op welke manieren je daar vorm aan kan geven. Dat is de manier waarop veel mensen van de denktank hun richting bepalen. “Armoede de wereld uit”, is een voorbeeld van een richting. De betreffende deelnemer kiest iedere vijf jaar een andere functie met een andere invalshoek, die daaraan bijdraagt. De behoefte om te leren, maakte dat een andere deelnemer op een onverwachte functie terecht kwam. Iemand anders heeft de richting van een zelfstandig coach-bedrijf gekozen. Het gaat hier dus meer over een bepaalde kant op willen gaan, die nog ruimte biedt voor allerlei verschillende invullingen. Dus geen doelen als een ton omzet, maar zaken die de persoon echt drijven.

Het bepalen van je richting zorgt wel dat er dingen gaan gebeuren. Je verlegt je focus en hulp en interessante ontmoetingen komen uit onverwachte hoek. Toch wordt je op sommige plekken wel sterk afgerekend op resultaten. Bijvoorbeeld in de ontwikkelingssamenwerking, waar de focus sterk ligt op accountability. Daar wordt afgerekend op hele concrete resultaten: hoeveel scholen heb je gebouwd? Hoeveel kinderen zijn er ingeënt. Terwijl dit niet altijd inzicht geeft in of die scholen ook echt worden gebruikt.

 

Er zijn ook andere manieren om naar resultaat te kijken. Zo werkt Bhutan met het Nationaal Bruto Geluk. Ze scoren op iets van 52 factoren die samenhangen met geluk en dat is het belangrijkste sturingsmechanisme. Zouden we in het ontwikkelingswerk niet iets dergelijks kunnen gebruiken? Een mooi idee tegelijkertijd blijf je nog steeds meten en leveren dingen van waarde niet altijd direct zichtbaar resultaat op. Zo kan een deelnemer een training waardeloos vinden op een bepaald moment, maar er na verloop van tijd toch inzichten aan ontlenen. Was de training dan waardeloos? Ook processen die langere tijd kosten als relaties opbouwen, voegen waarde toe, maar zijn niet altijd zichtbaar. Natuurlijk is het van belang dat je stuurt op resultaten, maar zouden we de balans niet kunnen verleggen.

 

In het ontwikkelingswerk zie je bij verschillende partijen een verschillende focus. Waar de overheid sterk stuurt op accountability, tellen voor private partijen de verhalen veel meer.

Prachtig om die organisaties te willen veranderen, maar het is nogal complex. Lang niet alles bevindt zich in jouw invloedssfeer en hoe kun je daar dan mee om gaan? Je ideaal biedt een belangrijke leidraad om te kiezen. Je moet af en toe durven om eruit te stappen en voor jezelf vrije ruimte creëren om bezig te zijn met onderwerpen die er voor jou toe doen en te werken op manieren die bij jou passen. In alle resultaatgerichtheid is er geen tijd om met collega’s te babbelen, maar je kunt er bewust de tijd voor nemen om dat wel te doen.

Toch blijft het geregeld ‘wrikken en wringen’. Je kunt er een tijd voor kiezen om in een functie ‘gevangen’ te zitten en te moeten werken onder druk. Daar kies je voor omdat er veel te leren valt van de het hoge produceren. Je weet dat je daar niet voor de rest van je leven zit. Door de onderliggende keuze zit je al niet meer gevangen. Als de druk te groot wordt en het verschil tussen jouw waarden en het bedrijf te groot wordt, wordt het vanzelf tijd voor een nieuwe stap. Natuurlijk kan dat gepaard gaan met pijn. De Reis van de held leert ons dat je door die pijn en het leren van die les, anderen weer kunt helpen.

 

Er is nog veel meer besproken: over hoe we overgaan van een oud naar een nieuw systeem van organiseren en hoe bewustzijn van de verandering en jezelf daarin belangrijke factoren zijn. Hoe ons brein vanuit de evolutie sterk gericht is op ‘in stand houden van wat er is’ en dat we daarmee vaak terugvallen op ons ‘oude’ angstsysteem, in plaats van ons hogere systeem van bewustzijn aan te spreken.

 

We hebben het gehad over de kracht van verhalen en het delen van verhalen, o.a. de reis van de held, waarover je meer informatie kunt vinden op de Linkedin-groep. Als je meer wilt weten voel je dan vooral uitgenodigd om de volgende keer mee te doen en/of anderen ook uit te nodigen om mee te doen.

 

Mijn conclusie is dat het heel erg gaat over het balanceren tussen doelen stellen en met de stroom mee gaan. Doelen en idealen geven je richting en duidelijkheid. Met de stroom meegaan, betekent dat je openstaat voor nieuwe mogelijkheden. Het is een beweging tussen twee polen, waarmee je navigeert in een complexe omgeving. Door je bewust te zijn van je kracht en de drive die in je zit heb je de mogelijkheid om nieuwe manieren te vinden om hiermee om te gaan. Juist in deze tijd waar onzekerheid groot is, is dat van essentieel belang.

twitter-widget.com